awansował do stopnia pułkownika. Objął funkcję szefa sztabu 12 Dywizji Strzeleckiej. Od 4 marca 1917 pełnił obowiązki szefa sztabu 107 Dywizji Piechoty, stacjonującej na estońskiej wyspie Ozylia. Podczas ciężkich walk na wyspie w październiku tego roku został ciężko ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława 3 klasy (13.05.1914), 2 klasy (06.10.1916); Świętego Włodzimierza 4 klasy (12.02.1915) i 3 klasy (25.09.1917); Orderem Świętej Anny 3 klasy (18.03.1915); św. Anny 2 klasy (08.10.1915). Trzy razy próbował nieskutecznie zbiec z obozu jenieckiego. Latem 1918 udało mu się zbiec, po czym przystąpił do wojsk Białych. Od sierpnia tego roku był szefem sztabu 1 Dywizji Kawalerii, zaś od lutego 1919 do marca 1920 w stopniu generała majora szefem sztabu IV Armijnego Korpusu Konnego. Został ranny. Po wyleczeniu dowodził improwizowanymi oddziałami szkoleniowymi szkół wojskowych. W połowie listopada 1920 wraz z wojskami Białych ewakuował się z Krymu do Gallipoli. Pełnił funkcję komendanta korniłowskiej szkoły wojskowej. Na emigracji zamieszkał w Bułgarii. W 1923 wyjechał do Królestwa SHS. Po zajęciu Jugosławii w kwietniu 1941 wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Kierował szkoleniem junkrów. 28 maja 1942 został inspektorem w 1 Batalionem Junkierskim 1 Pułku.