Po rewolucji październikowej wyjechał pod koniec listopada 1917 r. na Kubań. Od stycznia 1918 r. jako szeregowy służył w oddziale partyzanckim płk. Kuzniecowa, działającym na Północnym Kaukazie. W marcu tego roku dostał się do niewoli bolszewickiej (oddział został okrążony i rozbity), ale uniknął rozstrzelania, gdyż ujęli się za nim Kozacy kubańscy służący w wojskach bolszewickich. W sierpniu został uwolniony przez wojska Białych z więzienia w Majkopie. Skierowano go na Ukrainę do władz hetmana Pawło Skoropadskiego jako członka kubańskiej misji nadzwyczajnej. W grudniu powrócił na Kubań, formując w Jekaterynodarze 1 kubański oddział lotniczy. Do końca maja 1919 r. oddział wspierał Białych w rejonie stanicy Wielikokniażesskaja. 30 maja tego roku płk W. M. Tkaczow został ranny podczas ostrzału swojego samolotu ogniem karabinowym z ziemi. W czerwcu awansował na generała majora. W tym czasie 1 kubański oddział lotniczy wspierał Kozaków kubańskich podczas ofensywy na Carycyn. Następnie gen. W. M. Tkaczow stanął na czele lotnictwa Armii Kaukaskiej. Jednocześnie objął funkcję ministra spraw wewnętrznych w rządzie Kozaków kubańskich. 1 kwietnia 1920 r. objął dowództwo sił lotniczych wojsk Białych na Krymie.