Podczas jednej z walk powietrznych, dowodząc grupą 6 myśliwców Airco DH.9, starł się w rejonie Melitopola z 2 nieprzyjacielskimi Nieportami, z których jeden był pilotowany przez dowódcę bolszewickich sił lotniczych Piotra Ch. Meżeraupa. Opracował taktykę współdziałania lotnictwa z wojskami lądowymi. 22 czerwca tego roku odznaczono go Orderem Św. Mikołaja Cudotwórcy. Od Brytyjczyków otrzymał Distinguished Service Order. W połowie października wraz z wojskami Białych ewakuował się z Krymu do Gallipoli.

Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. Przez pewien czas był redaktorem pisma lotniczego „Wozduchopławin Głasnik” (Воздухоплавни Гласник). Następnie pracował w kompanii rzecznej. W końcu objął funkcję konsultanta w inspekcji jugosłowiańskiego lotnictwa wojskowego. W latach 1924–1934 przewodniczył Stowarzyszeniu Floty Powietrznej, wchodzącemu w skład 4 oddziału Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS). Napisał książkę dotyczącą działań lotnictwa Białych podczas wojny domowej w Rosji pt.: Woprosy takticzieskogo primienienija awiacii w maniewrowoj wojnie (Вопросы тактического применения авиации в маневренной войне). Od 1934 r. był nauczycielem w rosyjskim gimnazjum męskim w Nowym Sadzie. Działał też w Rosyjskim Sokole. Od 1938 r.