był redaktorem pisma „Puti Russkogo Sokolstwa” (Пути Русского Сокольства).
Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., jako ataman pochodny Kozaków kubańskich współuczestniczył w formowaniu Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. W okresie okupacji wykładał taktykę działań lotniczych na specjalnych kursach wojennych organizowanych w Belgradzie, w których brali udział oficerowie Korpusu. Pod koniec wojny zrezygnował demonstracyjnie z dotychczasowego zajęcia, nie chcąc współpracować z Niemcami. Powrócił do zawodu nauczyciela.
30 października 1944 r., podczas próby ewakuacji z Belgradu, został aresztowany przez funkcjonariuszy Smiersza i przewieziony do Moskwy. Po procesie skazano go na karę 10 lat łagrów. W lutym 1955 r. wyszedł na wolność, bez prawa zamieszkania w większych miastach. Zamieszkał w Krasnodarze. Został pracownikiem biurowym w domu dla inwalidów wojskowych im. Czapajewa. Wbrew zakazom prowadził odczyty o historii lotnictwa w Rosji. W piśmie „Kubań” (Кубань) w 1962 r. zostało opublikowane jego opowiadanie pt. "Русский сокол". Po śmierci ukazały się jego wspomnienia pt. Krylja Rossii. Wospominanija o proszłom russkoj wojennoj awiacii 1910-1917 gg. (Крылья России.