Wartość podatku płatnego przez kluczową osobę będzie równa sumie netto wycen pozostałych osób biorących udział w podejmowaniu decyzji. Podatek będzie płacony zarówno w sytuacji, gdy osoba kluczowa „przeważa” decyzję w kierunku dostarczenia dobra i braku jego dostarczenia. Podatek Clarke’a płatny jest państwu w taki sposób, że nie może on wrócić do uczestników procesu podejmowaniu decyzji.
Podatek Clarke’a zakłada, że jeżeli wszyscy uczestnicy biorący udział w procesie decyzyjnym mogę poprawić swoje położenie poprzez dostarczenie dobra publicznego, to dobro to powinno być dostarczone. Nie oznacza to jednak, że każdy z uczestników poprawi swoje położenie w wyniku dostarczenia tego dobra. Będzie to zależeć od kosztu poniesionego przez danego uczestnika w stosunku do wartości, jaką przypisuje on danemu dobru publicznemu, czyli od wartości netto dla danego uczestnika.
Ograniczenia dotyczące podatku Clarke’a 1. Podatek Clarke’a nie daje rozwiązania optymalnego w rozumieniu Pareto, ponieważ może prowadzić do sytuacji, w której poprzez dostarczenie dobra publicznego nastąpi pogorszenie sytuacji niektórych uczestników. Poza tym istnienie podatku obniża możliwą konsumpcje prywatną w porównaniu do sytuacji gdyby podatek nie został zapłacony.