2. Podatek ten zakłada, że preferencje konsumentów maja charakter quasi liniowy. Zakłada się, że koszty ponoszone przez konsumentów nie wpływają na ich popyt na dobro publiczne. Podatek sprawdzi się jedynie, jeśli będzie istniał pojedynczy optymalny poziom dobra publicznego.
3. Podatek Clarke’a zakłada, że suma podatku nie zostanie w żaden sposób przekazana innym konsumentom biorącym udział w decyzji dotyczącej dobra publicznego. Transfer podatku do innych uczestników procesu decyzyjnego mógłby wpłynąć na ich preferencje dotyczące konsumpcji tego dobra. Zakłada się wiec, że podatek ten musi być całkowicie wyeliminowany z systemu.
4. W sytuacji, gdy w procesie decyzyjnym bierze udział większa liczba uczestników pojawiają się trudności z określeniem, które osoby będą podmiotami decydującymi a wartość opłaconego podatku może być niewielka.
5. Podatek Clarke’a pomija efekt, jaki na ujawnione preferencje może mieć poziom kosztu dostarczenia dobra publicznego, który to koszt jest komunikowany przed ujawnieniem preferencji uczestników procesu decyzyjnego. Występować będzie tu znany z psychologii społecznej mechanizmu zakotwiczenia, czyli tendencja do podawania wycen zbliżonych do znanego już kosztu.