Przykłady 1. Załóżmy, że dobrem publicznym jest naprawa krótkiego odcinka drogi wiodącej do czterech domków kempingowych będących własnością osób A, B, C, D. Załóżmy, że koszt inwestycji wynosi 20 tys. złotych. Osoby mają podjąć decyzję dotyczącą tej naprawy. Koszt naprawy „na głowę” wynosi 5 tys. złotych. Załóżmy, że uczestnicy deklarują następujące wartości przypisane naprawionej drodze: A = 2 tys., B = 5 tys., C = 10 tys., D = 5 tys. Suma wartości zadeklarowanych przez uczestników wynosi 22 tys. złotych jest więc większa od kosztu dostarczenia tego dobra. Tym samym suma wartości netto przypisanych dobru publicznemu jest dodatnia i wyniesie 2 tys. złotych (-3+0+5+0). Decyzja jest więc pozytywna i droga będzie naprawiona, jeśli decyzja będzie podejmowana zgodnie z mechanizmem Grovesa-Clarke’a. Osobą kluczową, której preferencja zdecydowały o wyniku jest osoba C, bowiem bez wartości netto tej osoby suma wartości pozostałych osób byłaby ujemna, czyli droga nie byłaby naprawiana. Osoba C zapłaci podatek Clarke’a w wysokości 3 tys.