Jądro niskowzgórzowe, jądro Luysa () – część niskowzgórza, parzystej struktury mózgowia, zaliczane do 5 jąder podstawnych. Kształtem przypomina spłaszczone wrzeciono, którego długa oś leży w płaszczyźnie strzałkowej.

Na przekrojach czołowych jest ono widoczne w postaci dwuwypukłej soczewki, w której można rozróznić dwie powierzchnie: dolno-boczną, która spoczywa na torebce wewnętrznej przylegając w tylnym odcinku do istoty czarnej górno-przyśrodkową, która leży poniżej warstwy niepewnej, i od której oddziela ją istota biała pola H2.

Największy wymiar jądro niskowzgórzowe osiąga na przekrojach czołowych, przeprowadzanych tuż za ciałami suteczkowatymi, malejąc stopniowo ku obu końcom. Tylny koniec jądra znajduje się na granicy niskowzgórza i nakrywki, a przedni w pobliżu ciała suteczkowatego. Łącznie długość jądra niskowzgórzowego wynosi przeciętnie 10–13 mm. Jądro niskowzgórzowe ma barwę czerwonawą lub jasnobrunatną. Jest to spowodowane gęstą siecią naczyń krwionośnych i obecnością komórek nerwowych z jasnobrunatnym barwnikiem.