Komórki nerwowe jądra niskowzgórzowego są przeważnie średniej wielkości, podobne nieco do komórek gałki bladej. W części przyśrodkowej są one ułożone gęściej i mają stosunkowo mniejsze wymiary, zaś w części bocznej wielkość ich dochodzi do 35–40 μm. Są to przeważnie komórki wielobiegunowe, o dendrytach dość długich i silnie rozgałęzionych.

Połączenia jądra niskowzgórzowego nie są jeszcze dokładnie zbadane. Z całą pewnością stwierdzono włókna nerwowe łączące jądra niskowzgórzowe ze skorupą, jądrem ogoniastym, czerwiennym, tworem siatkowatym śródmózgowia, warstwa niepewną, wzgórzem, istotą szarą środkową podwzgórza oraz z jądrem niskowzgórzowym strony przeciwnej. Do jądra niskowzgórzowego dochodzą również włókna rozpoczynające się w płacie czołowym; tworzą one drogę korowo-niskowzgórzową (łac. tractus corticosubthalamicus).

Jądro to zalicza się zwykle do układu pozapiramidowego. U chorych z uszkodzeniem jądra Luysa występują gwałtowne ruchy mimowolne, głównie mięśni tułowia i części proksymalnych kończyn z reguły przeciwnej strony do uszkodzenia, co jest nazywane hemibalizmem (łac. hemibalismus), które należy do zaburzeń hipotoniczno-hiperkinetycznych.

Zobacz też jądra podstawne choroba Parkinsona

Bibliografia Adam Bochenek i Michał Reicher, Anatomia człowieka tom 4

Kategoria:Mózgowie