thumb|Abraham z Izaakiem (akwaforta Rembrandta z 1645 r. w zbiorach National Gallery of Arts w Waszyngtonie). Izaak trzyma wiązkę drewna na ofiarę całopalną (por. Rdz 22,7n). Te dwie postacie Starego Testamentu tworzą jeden z fundamentalnych biblijnych paradygmatów wiary. Zrodzony wbrew naturze rzeczy syn był wypełnieniem obietnicy złożonej Abrahamowi przez Boga i potwierdzeniem słuszności jego wiary „wbrew nadziei” (Rz 4,18). Według interpretacji nowo testamentalnych, wiara Patriarchy sięgała dalej, ku Chrystusowi, którego Izaak był zapowiedzią, zwłaszcza w ofierze na górze Moria: Abraham, „ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał i ucieszył się” (J 8,56). Wiara (, pístis, , ) – w chrześcijańskiej refleksji jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. Większość definicji wiary formułowanych w ciągu historii chrześcijańskiej teologii była pochodną tego sformułowania biblijnego. Jej korzenie tkwią w wierze Żydów, ich patriarchów: Abrahama, Jakuba i Mojżesza. Jej specyficznie chrześcijański charakter polega na uznaniu, że Jezus z Nazaretu jest zapowiadanym przez Prawo i proroków Mesjaszem, uwierzeniu w Jego zmartwychwstanie i wyznaniu, że jest Panem (por. Rz 10,9n). Znaczenie tego wyznania, w wyniku licznych kontrowersji – jak np.