W 1954 został mianowany pierwszym społecznym konserwatorem zabytków na Dolnym Śląsku. W 1956 przyczynił się do zabezpieczenia odkrycia cmentarzyska łużyckiego w Jordanowie Śląskim. W 1958 kierował pracami zabezpieczającymi rzeźby kultowe na Ślęży. W 1963 przyczynił się do ocalenia cmentarzyska łużyckiego w Wierzbicach. Autor programu zaprojektowanego w 1963 przez Ryszarda Natusiewicza stoiska archeologicznego w Jordanowie Śląskim. Przyczynił się do odkrycia w 1975 osady łużyckiej w Będkowicach. Dzięki jego działalności uchroniono w 1979 cenne stanowiska archeologiczne znajdujące się w Świątnikach.

Był jednym z inicjatorów reaktywacji oraz pierwszym opiekunem Muzeum Ślężańskiego w Sobótce, któremu 20 czerwca 1992 w ramach obchodów XXX-lecia Muzeum nadano jego imię. Osobiście brał udział w remontowaniu pomieszczeń dawnego „Domu Opata”, w którego pomieszczeniach w okresie 1926–1945 funkcjonowało niemieckie Heimatmuseum (Muzeum Regionalne), zabiegał o środki na utworzenie muzeum, a także osobiście przywoził eksponaty do lapidarium jak np. późnośredniowieczny krzyż kamienny z Proszkowic.

Autor nazw obiektów w masywie Ślęży Droga Piotra Własta oraz Dęby, określany był mianem „Strażnik Śląskiego Olimpu”.