Neoptolemos I (, Neoptólemos) (ur. ok. 335, zm. 296 p.n.e.) – król Epiru z dynastii Ajakidów w latach 330–313 p.n.e., razem z kuzynem Ajakidesem 325–317 p.n.e., razem z macedońskim gubernatorem Epiru Lykiskosem 317–313 p.n.e., samodzielnie 302-297 p.n.e., razem z kuzynem Pyrrusem I 297-296 p.n.e. Syn króla Epiru Aleksandra I i królowej Kleopatry, córki króla Macedonii Filipa II i królowej Olimpias.
W r. 334 p.n.e. ojciec Aleksander, przed wyruszeniem ze swą armią Molossów i epirockimi sprzymierzeńcami na wyprawę do południowej Italii, pozostawił w domu żonę Kleopatrę, jako regentkę Epiru. Gdy w r. 330 p.n.e. zginął koło miasta Pandozji, kolonii greckiej w Bruttium, matka nadal pełniła regencję, ponieważ Neoptolemos II, jako nowy król Epiru, był dzieckiem. Kleopatra, rządziła do r. 325 p.n.e., kiedy to abdykowała na rzecz matki Olimpias. Ta dopuściła Ajakidesa, brata stryjecznego i siostrzeńca zarazem, do współrządów wraz z nią i Neoptolemosem II. Ta sytuacja trwała do r. 317 p.n.e., kiedy to Olimpias naruszyła ład na zachodzie zaprowadzony przez jej męża Filipa II i syna Aleksandra, wyprowadzając wojsko Molossów przeciw Macedonii i królowi Filipowi III Arridajosowi. Z tego powodu Kassander, podporządkowując sobie Przymierze Epirockie i włączając doń plemię Chaonów z północnego Epiru, osadził w Epirze Lykiskosa.