Ten, jako „strażnik i dowódca” (epimelētēs kai stratēgos), zastępował króla Neoptolemosa II. Usunięta Olimpias została regentką Aleksandra IV Ajgosa, wnuka i króla macedońskiego. Natomiast Ajakides, który także został usunięty, nie rezygnował z walki o tron. Odzyskał władzę, kosztem Neoptolemosa II, dopiero w r. 313 p.n.e.
Neoptolemos, usunięty z tronu, przez długi czas musiał czekać na swą drugą szansę. Okazja nadarzyła się, gdy do władzy doszedł Pyrrus. Ten, jako niedoświadczony i młody władca, był słabo umocniony na tronie, więc Kassander wypowiedział mu wojnę. W r. 302 p.n.e. król macedoński wkraczając do Epiru, zmusił do ucieczki Pyrrusa, który przybył do Egiptu. Kassander na jego miejsce wprowadził Neoptolemosa II, który po raz drugi został królem. Z powodu swego szorstkiego usposobienia zraził względem siebie swych poddanych, którzy postanowili utorować drogę dla powrotu Pyrrusa. W r. 297 p.n.e., po śmierci Kassandra, Pyrrus wrócił z pomocą egipską do Epiru. Neoptolemos, będąc w trudnej sytuacji, zgodził się na kompromis. Polegał on na tym, żeby dwaj rywale podzielili się władzą między sobą. Ale taka sytuacja nie trwała długo. Neoptolemos postanowił bowiem pozbyć się rywala za pomocą trucizny podczas uroczystości świąt, w których mieli brać udział obaj królowie i wszyscy członkowie wielkich rodów arystokratycznych.