Teoria stanów oczekiwań – teoria w socjologii, ujmowana w nurcie interakcjonistycznym, rozwijana w drugiej połowie XX wieku przez Josepha Bergera. Podobnie jak inne koncepcje interakcjonistyczne, zakłada że zachowanie jednostki jest uwarunkowane sytuacyjnie. W procesie interakcji tworzą się przekonania i oczekiwania o tym, co jest prawdziwe w danej sytuacji. W konsekwencji tworzą się, dzięki percepcji jednostki, społeczne i kulturowe układy odniesienia, podtrzymywane w procesie interakcji i dzięki nim aktorzy społeczni wiedzą jak należy w danej sytuacji się zachować. Jednakże inaczej, niż w założeniach interakcjonistycznych, nie zakłada się, że aktorzy renegocjują rzeczywistość i redefiniują sytuacje przez cały czas, lecz zakłada się, że procesy organizowania stanów oczekiwań pojawiają się tylko w szczególnych warunkach, które je uaktywniają.