Na przełomie lat 1908 i 1909 w paleniskach zainstalowano dodatkowo rozpylacze paliwa płynnego, którego maksymalny zapas wynosił 207 ton.
Normalny zapas paliwa kotłowego wynosił 750 ton, maksymalny 1570 ton, co pozwalało przepłynąć 4200 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów. Energię elektryczną dla instalacji o napięciu 110 V dostarczały cztery turbogeneratory o łącznej mocy 260 kW.
Uzbrojenie Artylerię głównego kalibru stanowiły cztery działa 21 cm SK L/40, w dwóch wieżach artyleryjskich na pokładach dziobowym i rufowym, w linii symetrii kadłuba, z zapasem 300, później 380 pocisków. Sektor ostrzału każdej z wież wynosił 270°, maksymalny kąt podniesienia luf 30°, co pozwalało uzyskać donośność około 8000 m.
Artyleria średnia składała się z dziesięciu dział 15 cm SK L/40, zgrupowanych na dwóch pokładach bateryjnych śródokręcia. Górny poziom tworzyły po dwie jednodziałowe wieże artyleryjskie o sektorze ostrzału 160°, dolny trzy działa w kazamatach o sektorze ostrzału 130° na każdej z burt. Kazamaty na niższym poziomie były zalewane wodą przy złym stanie morza, co czyniło problematycznym prowadzenie z nich ognia w takich warunkach. Zapas amunicji 150 mm wynosił łącznie 1600 sztuk.