Od jesieni 1917 służył w I Polskim Korpusie Wschodnim gen. por. Józefa Dowbor–Muśnickiego. Po rozwiązaniu I Korpusu w czerwcu 1918 przedostał się do oddziałów Armii Ochotniczej gen. Michaiła Aleksiejewa, gdzie w Stanicy Paszowskiej nad Donem wstąpił do szwadronu polskiego, który później dał początek 14 pułkowi ułanów Jazłowieckich. Od 1 września 1918 służy w 1 dyonie kawalerii polskiej na Kubaniu. Od stycznia 1919 w Odessie służył w 4 Dywizja Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. Brał udział w szarży pod Jazłowcem w 1919. 15 czerwca 1919 razem z 14 pułkiem ułanów Jazłowieckich przekroczył granicę Polski.
W szeregach 14 pułku ułanów Jazłowieckich brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził w stopniu ppor. służby stałej kawalerii, kolejno plutonem, szwadronem. Wyróżnił się szczególnie w boju pod Niestanicą 14 sierpnia 1920, gdzie jako dowódca IV szwadronu odparł ogniem atak przeważających sił piechoty bolszewickiej. Za ten czyn odznaczony zostaje Orderem Virtuti Militari kl. 5 nr 2627. Awansowany do stopnia porucznika kawalerii 1 lipca 1921.