Faszyzm niemiecki w rozumieniu przeciętnego Szweda oznaczał dyktaturę wojskowo-polityczną, zaprzeczenie rządów parlamentarnych, powszechny terror i systematyczne gwałcenie praw jednostki. W Szwecji już w latach 1933-1934 działały antywojenne i antyfaszystowskie komitety. W szeregach szwedzkich socjaldemokratów i komunistów domagano się bojkotu wszelkich form wymiany handlowej i kulturalnej z III Rzeszą. W maju 1935 roku szwedzcy intelektualiści i ludzie kultury stworzyli organizację antyfaszystowską: Front Kulturalny. Sam premier Szwecji Per Albin Hansson nie ukrywał swej antypatii do reżimu faszystowskiego w Niemczech. Natomiast minister spraw zagranicznych Rickard Sandler nie rezygnował z wizyt niemieckich polityków, bowiem interesy gospodarcze górowały nad antyfaszystowskimi poglądami, a ruda żelaza była niezbędna dla Rzeszy.