Wobec potęgujących się rozmiarów zbrojeń w Niemczech i we Włoszech koła wojskowe i ugrupowania konserwatywno-chłopskie w Szwecji apelowały o wypracowanie skuteczniejszych zasad „zbrojnego pokoju”, lecz ich apele nie znajdowały poparcia. Był to czas kiedy programowy „skandynawski blok państw neutralnych i pokojowych” stawał się czymś iluzorycznym.
Działania zależne od państw skandynawskich Kolejny rok to okres, kiedy Szwecja i jej działania polityczne zależne były od całego „bloku państw skandynawskich”. W 1937 roku wobec pogarszającej się koniunktury na rynkach, koła gospodarcze III Rzeszy zainteresowane były dowozem rudy ze Szwecji, drewna i celulozy z Finlandii i Norwegii, importem żywności z Danii. Teraz Niemcy, a nie Wielka Brytania były liczącym się partnerem gospodarczym i politycznym dla krajów skandynawskich. Wizyta Sandlera w Londynie w marcu 1937 roku, a w kwietniu także premiera Danii Thorvalda Stauninga potwierdziły, iż Wielka Brytania wykazuje stosunkowo małe zainteresowanie regionem skandynawsko-bałtyckim. Anglicy biernie reagowali na rosnącą w tym regionie niemiecką obecność gospodarczą, pomimo iż liczył się on w ich obrotach handlowych. Równocześnie niemieccy geopolitycy podkreślali coraz widoczniejszą ekspansję gospodarczą, polityczną i wojskową ZSRR w Arktyce i na Bałtyku.