Wiązało się to z koncepcją „rosyjskiego zagrożenia” w tej części Europy. Coraz pilniej i wszechstronniej „problemy bezpieczeństwa północnej Europy” interesowały polityków i wojskowych skandynawskich. Problem ten był przedmiotem dyskusji północnoeuropejskich ministrów spraw zagranicznych na konferencji w kwietniu 1937 roku w Helsinkach. Mówiono nawet o niebezpiecznej rywalizacji radziecko-niemieckiej na Bałtyku. Nic konkretnego jednak nie uczyniono dla efektywniejszego zagwarantowania bezpieczeństwa zbiorowego ani w dziedzinie wojskowej, ani też na płaszczyźnie politycznej. Propozycja Sandlera o konieczności budowy silnego „bloku państw bałtyckich” spotkała się z obojętną reakcją szefów dyplomacji pozostałych krajów skandynawskich, wyrazili oni jedynie przekonanie, że stworzenie takiego bloku powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy realne będzie zagrożenie np. ze strony Niemiec czy ZSRR.
W 1938 roku polityka Szwecji ciągle zmierzała w tym samym kierunku, co w roku poprzednim. Od 6 do 18 kwietnia 1938 roku odbyło się w Oslo spotkanie skandynawskich ministrów spraw zagranicznych, na którym ponownie zastanawiano się nad formami współpracy wojskowej krajów skandynawskich.