Graebner określił kryteria samego przebiegu wędrówki poszczególnych elementów kulturowych lub ich kompleksów: formy (jakości) – podobieństwo drugorzędnych cech wytworów kulturowych wskazuje na ich wspólne pochodzenie. W przypadku gdy określone wytwory są do siebie podobne, można założyć, że łączy je wspólne pochodzenie. ilości – podobieństwo wielu wytworów kulturowych funkcjonujących w porównywalnych kulturach wskazuje na ich wspólne pochodzenie, czyli im więcej jest podobnych cech kulturowych, tym większe jest prawdopodobieństwo pokrewieństwa obiektów zawierających te cechy; ciągłości – występowanie na drodze łączącej dwie kultury elementów charakterystycznych dla jednej i drugiej, wskazuje na ich wspólne pochodzenie. Wilhelm Schmidt (1864–1954) – był reprezentantem szkoły wiedeńskiej. Wzbogacił prowadzone przez Graebera kryteria formy (jakości) i ciągłości dodając kryterium stopnia pokrewieństwa – jeśli podobne kompleksy kulturowe mają wspólne cechy pomimo odseparowania, to daje to podstawę do uznania ich historycznych powiązań. Schmidt uznawał tzw. tezę o monogenezie człowieka i kultury.