Zginęło w nich, jak się ocenia, 68 osób, dalszych nie mniej niż 100 zostało rannych. W reakcji na wodach egipskich pojawiły się okręty dalszych państw: Grecji, Włoch, Turcji, Stanów Zjednoczonych, Hiszpanii, Niemiec i Rosji, chociaż ich rządy wyraźnie zakazały jakichkolwiek wystąpień przeciwko Egipcjanom, o ile nie będzie to konieczne dla ochrony życia i mienia własnych obywateli. Podobne stanowisko, wobec oporu większości deputowanych, zajął także rząd francuski. Tak więc Brytyjczycy pozostali jedynymi zdecydowanymi na podjęcie akcji zbrojnej i 3 lipca admirał Seymour otrzymał zezwolenie na podjęcie takowej.
10 lipca rano dowodzący twierdzą aleksandryjską Toulba Pasza otrzymał brytyjskie ultimatum, żądające zaprzestania jakichkolwiek prac przy umocnieniach oraz ich rozbrojenie. Jego termin upływał w ciągu 24 godzin. Okręty brytyjskie otworzyły ogień kilka minut po 7.00 rankiem 11 lipca. W toku całodziennej walki większość egipskich fortów została bądź rozbita, bądź opuszczona przez załogi. Zginęło około 130 egipskich żołnierzy i 150 cywilnych mieszkańców miasta, dalszych kilkuset zostało rannych. Straty po stronie brytyjskiej wyniosły 6 zabitych i 27 rannych.