12 lipca toczyły się egipsko-brytyjskie rozmowy o zawieszeniu broni, ale nie przyniosły skutku wobec zbyt dużych różnic zdań pomiędzy stronami. W efekcie wieczorem garnizon egipski wycofał się z Aleksandrii, a następnego dnia na ląd zeszli brytyjscy marynarze i żołnierze piechoty morskiej. W związku z falą rozbojów i grabieży, które zapanowały w zanarchizowanym mieście, oprócz obsadzenia najważniejszych punktów, rozpoczęli oni patrolowanie ulic, zwłaszcza najbardziej zagrożonej dzielnicy europejskiej. 14 lipca do swego pałacu powrócił Tewfik Pasza, który dwa dni wcześniej uciekł wraz z garnizonem, wkrótce przybyli również mieszkańcy, którzy opuścili miasto w obawie przed bombardowaniem. 17 lipca Brytyjczycy zostali wzmocnieni kontyngentem 2800 żołnierzy piechoty, co pozwoliło zorganizować skuteczną obronę umocnień Aleksandrii od strony lądu, gdzie obawiano się ataków armii Arabiego Paszy. Także kawaleria gwardii kedywa stanęła po stronie Europejczyków. Do większych starć jednak nie doszło, w okolicy miasta toczyły się jedynie do początków sierpnia potyczki niewielkich oddziałów.