Trzy nimfy (Najada, Driada i Echo) obserwują płaczącą przez sen Ariadnę. Księżniczka budzi się i rozpacza z powodu utraty ukochanego Tezeusza, którą ją porzucił. Pojawia się Zerbinetta ze swoimi kompanami, którzy bezskutecznie usiłują rozbawić Ariadnę. W długim monologu Zerbinetta przedstawia swoje spojrzenie na afery miłosne: kochankowie przychodzą i odchodzą, a każdy jest nowym rozdziałem w życiu kobiety. Ariadna rozpacza nadal i modli się o śmierć, kiedy na wyspie pojawia się Bachus, szukający Kirke, która go rozkochała w sobie czarami. Ariadna bierze młodego boga za Hermesa, posłańca śmierci i przyjmuje go z ekstazą, a Bachus zakochuje się w pięknej księżniczce. Stopniowo uczucie narasta i łączy parę bohaterów; razem wstępują na statek Bachusa i wzlatują do gwiazd.
Historia utworu Pierwsza, jednoaktowa wersja Ariadny na Naksos powstała w latach 1911-1912 i stanowiła część spektaklu dramatyczno-operowego będącego adaptacją komedii Moliera Mieszczanin szlachcicem. Utwór został napisany dla wielkiego niemieckiego reżysera teatralnego Maxa Reinharda, w podzięce za jego pomoc w przygotowaniu prapremiery Kawalera srebrnej róży.