5 listopada 1918 roku w wyniku uzgodnień lokalnych rad: polskiej Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego (na jej czele stali przywódcy miejscowych frakcji politycznych Józef Londzin, Tadeusz Reger, Jan Michejda) i czeskiej Krajowej Rady Narodowej dla Śląska (Zemský národní výbor pro Slezsko) teren Śląska Cieszyńskiego został tymczasowo podzielony głównie według kryterium etnicznego z zastrzeżeniem, że ostateczne rozgraniczenie terytorialne pozostawia się do rozstrzygnięcia przez rządy Polski i CzechUmowa ta nie uwzględniała politycznych dążeń miejscowych Niemców, w dużej mierze popieranych przez około 20% ludności polskojęzycznej, tzw. ślązakowców, głoszących odrębność kulturową, jeśli nie językową, Ślązaków od Polaków.Zbigniew Gluza, Zaolzie 1918–1920, Karta 55, Fundacja Ośrodka Karta, 2008.. Umowa ta wydzielała polskiej administracji powiaty, które zamieszkałe były w większości przez ludność polskojęzyczną: bielski, cieszyński oraz większą część powiatu frysztackiego, a czechosłowackiej powiat frydecki i pozostałą częścią powiatu frysztackiegoProtokół z ugody zawartej 7 XI 1919 w Polskiej Ostrawie przez Radę Narodową Księstwa Cieszyńskiego i Zemský Národní Výbor pro Slezsko, Dziennik Urzędowy Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego z 17 stycznia 1919, Nr 1, poz. 8, ..