Senatorowie rezydenci – w Rzeczypospolitej Obojga Narodów grupa senatorów świeckich i duchownych wyznaczonych przez senat podczas zebrań sejmowych i zobowiązanych do stałej obecności przy królu. Instytucję tę powołano w roku 1573 w celu kontrolowania poczynań niezorientowanego w praktyce polsko-litewskiego ustroju Henryka Walezego. Zasady ich funkcjonowania zostały włączone do artykułów henrykowskich (pkt 6), przez co instytucja senatorów rezydentów stała się częścią ustroju Rzeczypospolitej. Mieli oni służyć królowi radą w okresach między kolejnymi sejmami oraz odpowiadać za zgodność decyzji podejmowanych przez panującego z postanowieniami sejmów. Mieli także obowiązek przedstawiania izbie poselskiej sprawozdań ze swej działalności, co jednak rzadko było w pełni egzekwowane. Zadaniem rezydentów było też doradzanie królowi zwołania sejmu nadzwyczajnego (pkt 7 artykułów henrykowskich)Izabela Lewandowska-Malec, Ewolucja sejmów walnych okresu regnum w latach 1587–1668..