Inkwizycja portugalska – określenie odmiany katolickiej inkwizycji, czyli instytucji sądowej powołanej do ścigania heretyków, działającej w Portugalii i jej koloniach w latach 1536–1821. Była ona wzorowana na inkwizycji hiszpańskiej.
Historia Przyczyną powstania inkwizycji portugalskiej były, podobnie, jak w Hiszpanii, konflikty między chrześcijanami pochodzenia portugalskiego („starzy chrześcijanie”) a chrześcijanami pochodzenia żydowskiego (tzw. nowi chrześcijanie), których podejrzewano o potajemne wyznawanie judaizmu. Problemy te nasiliły się, gdy w 1492 do Portugalii przybyło ok. 30 tysięcy żydów wygnanych z Hiszpanii, podwajając miejscową społeczność żydowską. W 1497 król Portugalii Manuel I Szczęśliwy zdecydował się na ten sam krok, co pięć lat wcześniej Hiszpania, nakazując wszystkim żydom opuszczenie kraju lub przyjęcie chrztu. W czasie realizacji edyktu doszło jednak do wielu aktów przemocy wobec żydów i zmuszania ich do przyjęcia chrztu. W rezultacie doszło do powstania w Portugalii licznej społeczności tzw. „nowych chrześcijan”, których podejrzewano o potajemne wyznawanie judaizmu. W 1506 w Lizbonie doszło do pogromu „nowych chrześcijan”, a począwszy od 1515 władze Portugalii zaczęły zabiegać w Rzymie o zgodę na utworzenie inkwizycji na podobnych zasadach jak w Hiszpanii.