Schronisko PTT mogło łącznie przenocować jednocześnie do 100 osób. Czynny był dobrze zaopatrzony bufet, jak również ogólnodostępna jadalnia. Obiekt posiadał połączenie telefoniczne z pocztą w Worochcie. W 1932 roku, według przewodnika Henryka Gąsiorowskiego, nocleg kosztował 3,50 zł za pierwszy dzień i 3 zł za kolejne (odpowiednio, dla członków PTT 2 zł i 1,50 zł). Za opał w zimie pobierano dodatkową opłatę w wysokości 30 groszy dziennie od osoby. Ceny noclegów i potraw kontrolował Zarząd Oddziału Stanisławowskiego PTT. Sanitariat znajdował się poza budynkiem, obok drewutni, natomiast wewnątrz istniała możliwość umycia się w miednicy stanowiącej wyposażenie sypialni. W latach 1931–1933 dobudowano nowe skrzydło (dodatkowe 20 miejsc noclegowych), natomiast w latach 1934–1936 do schroniska doprowadzono elektryczność, a sam budynek poszerzono. Do 1939 roku obiekt mógł pomieścić 150 turystów, a rocznie przyjmowano ich nawet 1500.
Do 1935 roku gospodarzem schroniska był Karol Gaudin, którego zastąpił później Stanisław Czuczewicz. Ten ostatni, wraz z zarządcą schroniska pod Popem Iwanem – Ludwikiem Ziemblicem, był pierwszym czarnohorskim „ratownikiem górskim”. Schronisko spłonęło podczas II wojny światowej i nigdy nie zostało odbudowane.