122-123.
W roku 1956 został zrehabilitowanyRyszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa 2000, s. 122-123. W marcu 1957 powrócił do zawodowej służby wojskowej i został awansowany do stopnia podpułkownika. W latach 1957–1958 zastępca attaché wojskowego PRL w ChRL. W 1963 awansowany na pułkownika. W 1965 był zastępcą przewodniczącego Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie. Później był pracownikiem naukowym Wojskowego Instytutu Historycznego. Poświęcił się wówczas pracy dokumentującej działania partyzanckie Gwardii i Armii Ludowej na Lubelszczyźnie w czasie II wojny światowej. W 1969 ze względu na zły stan zdrowia odszedł w stan spoczynku.
Zmarł nagle 1 stycznia 1976 w WarszawieWalczyli o Polskę Ludową, s. 7., pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C4-Tuje-8).
Życie prywatne mały|Grób Zinaidy i Edwarda Gronczewskich na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Rodzicami Edwarda byli Aleksandra z domu Babecka (ur. 4 lutego 1899) i Aleksy (ur. ok. 1892) Gronczewscy. Jego matka pod pseudonimem „Mamusia” była opiekunką partyzantów GL i AL„Kalendarium walk GL i AL na Lubelszczyźnie 1942-1944”, aneks biograficzny.. Miał młodsze rodzeństwo: brata Józefa Zbigniewa ps. „Lew”, „Zbyszek” (ur. 1924, zm.