Chodziło o wydarzenie z 1942, gdy pod nieobecność Korczyńskiego część członków jego oddziału (w większości Żydów wcielonych do oddziału po akcji na Janiszów) pod przywództwem Jana Gruchalskiego „Sokoła” i Aleksandra Miłka „Koguta” zbuntowała się przeciw niemu i udusiła 3 członków jego sztabu i zniszczyła jego radiostację. Wówczas żołnierze GL zabili buntowników. Prawicowi historycy do dziś jednak przekonują, na podstawie materiałów z jego śledztwa w czasach stalinizmu, że tak naprawdę Gronczewski i Korczyński dopuścili się regularnych mordów na Żydach. Takiej teorii przeczy m.in. ich rehabilitacja i informacje, które przedstawił historyk Ryszard Nazarewicz. Historyk podał, że źródła w procesie Korczyńskiego i jego kompanów zostały zmanipulowane, a im samym przypisano czyny, które nie miały miejsca lub zostały popełnione przez inne grupy, w tym NSZRyszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa 2000, s. 122-123. MBP nie uwzględniło też dowodów w postaci zeznań Żydów-partyzantów, w tym 35 z nich, którzy służyli pod komendami Korczyńskiego i GronczewskiegoRyszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa 2000, s. 122-123. Nazarewicz powołuje się przy tym na materiały Sądu Wojewódzkiego w Warszawie, Prokuratury Generalnej i KC PZPRRyszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa 2000, s.