Frontalny automat komórkowy (FCA) – rodzaj algorytmu obliczeń oparty na modelach automatów komórkowych (CA).
Nazwa „frontalny” pochodzi od jednego z najbardziej rozpowszechnionych zastosowań, a mianowicie rozrostu ziaren, kiedy granica rosnącego ziarna jest rozpatrywana jako front zachodzących zmian w strukturze. Podstawową cechą frontalnych automatów jest odwrócenie strumienia informacji w komórce i jako skutek tego wykorzystanie do obliczeń w jednym kroku czasowym tylko części komórek.
Głównym elementem automatu komórkowego jest określenie stanu komórki, który zapisywany jest poprzez tak zwane reguły przejścia. Reguły te określają stan komórki w kolejnym kroku czasowym na podstawie stanu komórek w jej otoczeniu (może być uwzględniony również bieżący stan tej komórki). Z tego powstaje klasyczny algorytm automatów komórkowych, gdy komórka zbiera informacje ze swojego otoczenia. Przykład prezentuje rysunek 1a. Komórka w środku rysunku jest komórką, dla której sprawdzane są reguły przejścia i otrzymuje ona z sąsiednich komórek (przykład dla otoczenia von Neumanna) informacje o ich stanach.