Stara dziedziczka miała liczny dwór. Do jej służby należała dwudziestoośmioletnia praczka pokorna i zalękniona Tatjana, której uroda wyblakła na skutek ciężkiej pracy na wsi przed przyjazdem do Moskwy. Gierasim budził w niej niepokój. Unikała go, a, gdy musiała wyjść na dwór, starała się nie wchodzić mu w drogę. Gierasim natomiast z czasem zakochał się w niej. Pewnego razu wręczył jej kupionego na jarmarku piernikowego kogucika. Od tej pory szukał sposobu, aby ją zobaczyć i dać jakiś upominek. Służba drwiła z Tatjany, Gierasima pozostawiła w spokoju. Gdy pewnego dnia podczas obiadu przełożona służby zbeształa Tatjanę, Gierasim podniósł się zza stołu, popatrzył na krzywdzicielkę ukochanej i położył jej na głowie rękę, kobieta pokornie schyliła głowę i usiadła. Przełożona, udając, że mdleje, wyszła następnie z jadalni i poskarżyła się dziedziczce na stróża. Właścicielka tylko roześmiała się i następnego dnia wysłała Gierasimowi monetę. Stróż bronił także Tatjany przed zalotami szewca pijaka Kapitona Klimowa.
Gierasim bał się dziedziczki, lecz wierzył w jej przychylność do siebie. Miał zamiar poprosić ją o pozwolenie na ślub z Tatjaną, czekał tylko na obiecany przez odźwiernego nowy kaftan, w którym mógłby udać się do właścicielki. W tym czasie dziedziczka postanowiła ożenić szewca Kapitona.