Dziedzictwo mały|Mauzoleum Kalawuna w Kairze Kalawun starał się podtrzymać przyjazne relacje z Cesarstwem Bizantyńskim ustanowione za czasów Bajbarsa. W 1281 podpisał traktat z cesarzem Michałem Paleologiem (1259–1281), który zapewniał bezpieczeństwo kupcom obu stron oraz gwarantował swobodny przejazd posłom sułtana udającym się do Złotej Ordy, jak i jego wysłannikom kupującym tam mameluków i niewolnice. Stosunki z Bizancjum miały dla Mameluków szczególne znaczenie ze względu na kontrolę cesarstwa nad cieśninami, którymi docierali do Egiptu niewolnicy ze Złotej Ordy. Traktat był zawarty na czas nieokreślony i był sformułowany jako obustronne zaprzysiężenie „miłości i przyjaźni”.
Kalawun prowadził politykę przyjazną w stosunku do cudzoziemskich kupców, czego świadectwem były m.in. traktaty handlowe zawarte z Genuą i Królestwem Aragonii. Rokowaniom z Genueńczykami towarzyszyły szczególne okoliczności, ponieważ po upadku Trypolisu odgrywający ważną rolę w ostatnim okresie istnienia miasta genueński admirał Benedykt Zaccaria przystał do korsarzy i uprowadził aleksandryjski statek. Na wieść o tym Kalawun podjął kroki odwetowe w stosunku do genueńskich kupców, podczas gdy władze republiki oświadczyły, że Zaccaria działał na własną rękę i wysłały do Egiptu poselstwo celem zawarcia rozejmu.