Świadectwem tego, w jak zażyłych stosunkach pozostawał z sułtanem jest fakt, iż w 1276 jego córka poślubiła syna Bajbarsa, Barakę Chana (1277–1279).

Kiedy Baraka wstąpił na tron, Kalawun jako teść sułtana stał się najważniejszym z emirów. Baraka prowadził politykę wrogą w stosunku do dawnych stronników swojego ojca, których chciał zastąpić nowymi, zawdzięczającymi wszystko jemu ludźmi, jego działania nie dotknęły jednak Kalawuna. W sierpniu 1279 bunt mameluckich weteranów z czasów Bajbarsa obalił Barakę, który udał się na wygnanie do Al-Karaku. Nominalnym sułtanem został wtedy jego siedmioletni brat, Salamisz (1279), jednak rzeczywistą władzę przejął Kalawun, który został atabegiem małoletniego władcy. Imię Kalawuna było wspominane w chutbie obok imienia sułtana i figurowało wraz z nim na jego monetach. Krótkie panowanie Salamisza posłużyło Kalawunowi do przygotowania politycznego gruntu pod pełne przejęcie władzy. Kiedy 27 listopada 1279 zasugerował, że dobro państwa wymaga, by władzę sprawował dojrzalszy władca, nie spotkał się z jakimkolwiek sprzeciwem.