Kalawun został sułtanem, przybierając tytuł Al-Malik al-Mansur, zaś złożony z tronu Salamisz został odesłany do swojego brata do Al-Karaku.

Sułtanat Swoje panowanie Kalawun rozpoczął od czystki wśród emirów wywodzących się z dawnej gwardii Bajbarsa, az-Zahirijja, a urzędy namiestników prowincji i zarządców twierdz powierzył mamelukom z własnej gwardii Al-Mansurijja. Pomimo tych prób uprzedzenia wszelkiej możliwej opozycji, wyzwanie zagrażające rządom Kalawuna pojawiło się ze strony jego dawnego towarzysza, Sunkura al-Aszkara, z którym, jak się zdaje, wspólnie uknuł plan zawładnięcia tronem. Będący namiestnikiem Damaszku Sunkur odmówił złożenia przysięgi lojalności wobec nowego władcy i ogłosił się sułtanem, jednocześnie wysyłając wojsko w rejon Gazy, aby strzegło granicy przed atakiem z Egiptu. W czerwcu 1280 Sunkur został pokonany przez armię dowodzoną przez Sandżara al-Halabiego i po tej porażce schronił się u swego sprzymierzeńca, arabskiego wodza plemienia Al-Fadl Isy Ibn Muhanny.