W latach 1938–1939 napisał kilka artykułów w piśmie Leopolda Pobóg Kielanowskiego „Comoedia”.
Po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną na skutek represji zmuszony był do podjęcia pracy jako robotnik ogrodów miejskich, utrzymywał się również z korepetycji. Długo pozostawał bez pracy zarobkowej. Publikował artykuły w „Prawdzie Wileńskiej”, za co bywał atakowany w prasie podziemnej. Zajmował się tajnym nauczaniem.
W okresie okupacji niemieckiej kontynuował wykłady w Studium Teatralnym, ale w konspiracji. Słuchaczką studium była m.in. Hanna Skarżanka. Studium po wojnie zostało uznane przez Związek Artystów Scen Polskich za odpowiednik państwowej wyższej szkoły teatralnej.
Po ponownym zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną, za zgodą podziemia polskiego pozostał w Wilnie i znalazł pracę w Archiwum Państwowym Historycznym, a następnie Miejskim.
Po zakończeniu wojny nie miał meldunku i pracy. Rozwiązaniem okazał się fikcyjny ślub zawarty 17 października 1945 z wizytką Heleną Zienowicz (1906-1986), z którą wspólnie opiekowali się sześciorgiem sierot. Troje z tych dzieci było Żydami, które uratowali przed holocaustem. Helena Zienowicz została w 1992 uhonorowana za to tytułem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.