W górnej i dolnej części widnieje przesadnie dekoracyjny napis zapisany pismem gotyckim w języku niderlandzkim:Meester snijt die keye ras, Mijne name Is lubbert das, co znaczy:Mistrzu, wytnij ten kamień raz, nazywam się Lubbert DasW. Bosing, Hieronim Bosch. Między niebem a piekłem, Warszawa 2005, s. 28.. Określenie „lubbert das” („wykastrowany borsuk”), było często używanym określeniem na odznaczających się nadzwyczajną głupotą komicznych bohaterów dawnej literatury holenderskiej.
Hieronim Bosch przedstawił człowieka poddawanego takiemu zabiegowi. Pacjent siedzi na krześle poddając się praktykom znachora-chirurga, noszącego na głowie lejek. Powszechnie uważa się, że jest mało prawdopodobne, by ów lejek symbolizował mądrość; sądzi się raczej, że jest on symbolem głupoty. W tamtych czasach uważano, że choroby umysłowe są spowodowane brakiem płynu w mózgu, płynu uważanego za olej, który można łatwo wlać do komory czaszkowej przy pomocy lejka. Taki olej znajduje się w dzbanie przywieszonym do pasa chirurga-szarlatana.
Tuż obok pacjenta przy kamiennym stoliku stoją dwie postacie: duchowny trzymający dzbanek z winem oraz zakonnica z księgą na głowie – ta postać symbolizuje prawdopodobnie mądrość i rozsądek. Obydwoje jednak przyzwalająco obserwują znachorskie praktyki.