Mając wsparcie STP van Rooyen zakupił od Brabhama model BT24 i w 1968 roku zadebiutował w Południowoafrykańskich Mistrzostwach Formuły 1. Uzyskując w nich dobre wyniki, namówił Bruce’a McLarena do odsprzedania mu McLarena M7A, którego wystawił w Grand Prix RPA 1969. W kwalifikacjach uzyskał dziewiąty czas. Na skutek problemów z hamulcami na 13 okrążeniu van Rooyen tego wyścigu nie ukończył.
W tym samym czasie otrzymał od Kena Tyrrella propozycję jazdy w zespole Tyrrell. Jednakże podczas testów opon na torze Kyalami uszkodzeniu uległo jedno z kół i Południowoafrykańczyk miał wypadek: jego samochód wpadł w bariery i przeleciał ponad 90 metrów. Ostatecznie van Rooyen nigdy nie został kierowcą Tyrrella.
Po wypadku van Rooyen powrócił do wyścigów samochodami turystycznymi w RPA. Jednocześnie prowadził firmę Superperformance, oferującą akcesoria motoryzacyjne i usługi tuningowe. W 1973 roku sprzedał tę firmę i wycofał się z wyścigów. Następnie do 1985 roku prowadził firmę produkującą opakowania. Do wyścigów wrócił w 1975 roku, biorąc przez kilka lat udział w Formule Atlantic. W 1987 roku z żoną i dwoma synami wyemigrował do Australii.