Klasą kombinatoryczną nazywamy parę A = (A,|.|) taką, że A jest zbiorem niepustym zaś jest funkcją ze zbioru A w zbiór liczb naturalnych taka, że dla każdej liczby naturalnej n zbiór {a ∈ A: |a| = n} jest skończony.
Liczbę |a| interpretujemy jako wagę lub rozmiar elementu a. Zbiór A nazywamy uniwersum klasy A. Klasy kombinatoryczne są podstawowymi obiektami Kombinatoryki Analitycznej.
Dwie klasy (A,|.|) i (B,[.]) są izomorficzne, jeśli istnieje bijekcja f:A → B taka, że dla każdego a ∈ A mamy |a| = [f(a)].
Podstawowe definicje Niech A = (A,| . |) będzie klasą kombinatoryczną. Wprowadzamy oznaczenia: An = {a ∈ A:|a|=n} an = |An| A(z) = [zn]A(z) = an
Szereg potęgowy A(z) nazywamy funkcją tworzącą klasy kombinatorycznej A.
Jeśli klasy A i B są izomorficzne, to A(z) = B(z).
Podstawowe przykłady 1. Niech E = ({e},|.|), gdzie |e| = 0. Wtedy E(z) = 1. 2. Niech Z = ({a},|.|), gdzie |a| = 1. Wtedy Z(z) = z. 3. Niech N oznacza zbiór liczb naturalnych oraz niech N = (N,id), gdzie id oznacza identyczność na zbiorze liczb naturalnych. Wtedy
4. Niech X będzie zbiorem mocy n oraz niech P(X) będzie zbiorem potęgowym zbioru X. Rozważamy klasę P = (P(X),|.|), gdzie |A| oznacza moc zbioru A.