W okresie feudalnym panowały surowe przepisy, które dotyczyły poddanych. Mieszkańcy miasta byli podzieleni na cztery warstwy społeczne. Przynależność do poszczególnych warstw uzależniona była od piastowanych urzędów, zamożności, wykonywanego zawodu lub czynności. Na skutek wprowadzonych przepisów warstwy te zaczęły odróżniać się ubiorami i organizacją obrzędów. Wszelkie uroczystości rodzinne jak chrzciny, wesela, stypy musiały odbywać się w ściśle określonym czasie. Ilość uczestniczących w celebrach muzykantów, jakość podawanych potraw była uzależniona od przynależności do danej warstwy społecznej miasta. Wszelkie łamanie ustalonych przepisów prowadziło do wysokich sankcji karnych.
Osadnictwo i emancypacja Żydów Pierwsze wzmianki o Żydach pochodzą dopiero z 1692 roku a kolejne z pierwszej połowy XVIII wieku, kiedy wspomniano o siedmiu rodzinach żydowskichGerhard Salinger na łamach swojej publikacji wskazywał, że początek osadnictwa żydowskiego datuje się na rok 1705, kiedy mieszkający w mieście Joseph Hirsch otrzymał tzw. przywilej ochronny. Tenże uzyskał również prawną gwarancję dalszego zamieszkania w Greifenbergu (dziś Gryfice) na podstawie dekretu z 13 września 1735 roku, w sprawie rozmieszczenia ludności żydowskiej w miastach Pomorza. Według tego dokumentu drugie miejsce pod zasiedlenie pozostawało jeszcze wolne. Za: .