W 1728 roku w Greifenbergu zamieszkiwało 19 osób narodowości żydowskiej. W 1880 roku społeczność żydowska miasta liczyła 146 osóbW 1804 roku, gmina żydowska miała 101, w 1849 roku – 121, natomiast w 1871 roku – 125 członków. Zob. , a w 15 lat później – 204 osoby. Wśród zamieszkujących miasto Żydów znajdowali się kupcy, nauczyciele, rzeźnicy, garbarze, kuśnierze oraz drobni producenci siodeł, kapeluszy i waty.
W 1812 roku Fryderyk Wilhelm III ogłosił edykt, na mocy którego ludność żydowska uzyskała pełne równouprawnienie, ostatecznie potwierdzone w Prusach w 1869 roku (tzw. ustawa emancypacyjna). Ustawa ta z jednej strony gwarantowała uzyskanie obywatelstwa miejskiego, z drugiej narzucała liczne wymagania natury asymilacyjnej, np. wprowadzenie języka niemieckiego do nabożeństw, niemieckiej formy zapisu nazwisk i napisów na nagrobkach cmentarnych – macewach (hebr.) מַצֵּבָה w żydowskim kirkucie (jid.) bejsojlem, bejsakwores oraz zmiany wyglądu i stroju. Namacalnym świadectwem pobytu nielicznej liczby Żydów w mieście były synagogi wybudowane w XIX wieku. Pierwsza powstała w latach 40. XIX wieku, druga w II połowie tego wieku przy Poetensteig (dziś ul. 3 Maja). W Greifenbergu istniała szkoła dla żydowskich chłopców oraz cmentarz żydowski usytuowany przy Turnerstraße (dziś ul. Sportowa).