awansował do stopnia kapitana, a Napoleon osobiście nagrodził go pałaszem honorowym i białą chustą na lewą rękę. Po udziale w bitwie pod Lipskiem trafił do rosyjskiej niewoli.
Po uwolnieniu przez Rosjan zdecydował się zatrzymać w Zamościu, gdzie zaoferowano mu stanowisko naczelnika fortyfikacji. Pełnił je w latach 1814–1816. Po krótkiej pracy w Lublinie został konduktorem budownictwa przy Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji w Warszawie. W latach 1826–1831 był budowniczym obwodu ostrołęckiego. Po wybuchu powstania listopadowego, 14 lutego 1831, wstąpił w szeregi powstańców. Walczył pod Płońskiem i Szymanowem, wziął udział w obronie Warszawy i Modlina. Dostał się znów do niewoli rosyjskiej, z której zwolniono go 28 listopada 1831. W 1834 r. powrócił na dwa lata do pracy w Ostrołęce, ale za warunek postawiono mu złożenie przysięgi na wierność Rosji.