Po śmierci Mazzoniego w 1885 objął katedrę chirurgii klinicznej i w 1903 został mianowany profesorem zwyczajnym chirurgii i medycyny operacyjnej na Uniwersytecie w Rzymie. W 1919 otrzymał tytuł profesora emerytowanego na Uniwersytecie w Rzymie. W tym samym roku przeniósł się do rodzinnego miasta.
Jeden z twórców polikliniki im. Umberto I w Rzymie (1894). Przewodniczący Società chirurgica italiana. Był członkiem honorowym Royal College of Physicians of London (1900) i wielu innych towarzystw naukowych. Redagował czasopismo „Il Policlinico”. Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (1894) i Order Sabaudzkim Cywilnym (1892).
Żonaty z Amalią Cocchi. Mieli czworo dzieci: córki Ofelię, Lelię i Lydię zamężną Picardi, oraz syna Domenica.
Dorobek naukowy Durante uważany jest za jednego z pionierów neurochirurgii włoskiej i światowej. 1 czerwca 1885 jako pierwszy na świecie przeprowadził operację usunięcia oponiaka rynienki węchowej. Podczas tej operacji zastosował również jako pierwszy na świecie płat osteoplastyczny. Operacja udała się i pacjentka Chiara Battistelli żyła jeszcze ponad 20 lat, aczkolwiek musiała być reoperowana po 11 latach od pierwszego zabiegu.