Od 1976 stosowała mikroskopię elektronową (najpierw transmisyjną TEM, a następnie skaningową SEM) do badań powierzchni ziaren kwarcu dla określenia procesów, jakim podlegały podczas sedymentacji i transportu. W wyniku tych badań opracowała genetyczną klasyfikację mikrocech osadów na podstawie o rzeźbę powierzchni ziaren kwarcu.

W latach 1987–1992 była kierownikiem Pracowni Litologii Czwartorzędu. Dalsze genetyczno-facjalne badania glin morenowych oraz serii międzymorenowych, wykonywanych głównie dla potrzeb SMGP w skali 1:50 000, dały podstawy do przygotowania w 1998 rozprawy habilitacyjnej Petrograficzne podstawy stratygrafii glin morenowych Polski północno-wschodniej. Na tej podstawie otrzymała w 2000 stopień doktora habilitowanego w Państwowym Instytucie Geologicznym, a w ślad za tym stanowisko docenta.