thumb|W.Jezierski z kolegą ułanem, Wilno, ok. 1925 r. thumb|Pod pomnikiem króla Fajsala, Bagdad, XII 1942. thumb|W.Jezierski (z lornetką) z żołnierzami na ćwiczeniach, Palestyna, jesień 1943 r. thumb|Grób Wacława Jezierskiego na cmentarzu Powązkowskim Władysław Jezierski, właśc. Jeziorski (ur. 27 sierpnia 1901 w Okuniewie, zm. 18 listopada 1975) – uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, żołnierz Korpusu Ochrony Pogranicza i 2 Korpusu Polskiego.

Życiorys Urodził się 27 sierpnia 1901 r. w Okuniewie k. Warszawy (zabór rosyjski) w rodzinie chłopskiej. W listopadzie 1918 r. brał udział w rozbrajaniu placówek niemieckich w pow. Mińsk Mazowiecki. W lutym 1919 r. wstąpił do wojska – przydzielony został do 32 pułku piechoty, a następnie 42 pułku piechoty w Białymstoku. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w czasie Bitwy Warszawskiej został ranny. Po wojnie zdemobilizowany, w kwietniu 1922 r. powrócił do wojska. Przez następne 10 lat pełnił służbę w 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie, gdzie ukończył szkołę podoficerską i szkołę podoficerów zawodowych. W 1932 r. przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę w kompanii granicznej KOP „Dukszty”. Był między innymi dowódcą strażnic „Samanta” i Smołwy. W 1939 r.