W 1952 roku usunięto z wałów część dekoracji z końca XIX wieku. W latach 1960–1962 konserwowano częściowo pałacowe wnętrza.
W 1985 r. przeprowadzono wykopaliska archeologiczne w rejonie dawnej bramy. W maju 1989 r. zespół pałacowy od Skarbu Państwa kupiła Barbara Piasecka Johnson, która planowała przeznaczyć go na swoją rezydencję oraz otwartą dla publiczności galerię malarstwa z jej zbiorów, w których były m.in. Św. Prakseda Vermeera, Portret mężczyzny w pozycji akimbo Rembrandta, Zejście do piekieł Mantegny, Szkic kredką Rafaela Santi, Ofiarowanie Izaaka Caravaggia, Chrystus na Krzyżu El Greca, Bitwa pod Asolą Tintoretta, Studium siedzącego starca Sandro Botticellego, a także dzieła Carracciego, Lucasa Cranacha, Edgara Degasa, Leonarda da Vinci, Velázqueza, Fra Angelica, Paula Gauguina, Vincenta van Gogha, Giorgionego, Henri Matissa, Pieta Mondriana, Modiglianiego, Moneta, Tycjana. Na zlecenie nowej właścicielki badania architektoniczne pałacu prowadzili Jan Janczykowski, Maria Bicz-Suknarowska, Marian Myszka i archeolog Błażej Muzolf. Projekt adaptacji wykonywał zespół pod kierunkiem arch. Leszka Filara z Krakowa, a następnie zespół architektów wrocławskich: B. Krupska, B. Kubik-Strzębała i M. Karst. W 1991 r. w wyremontowano jedną z oficyn, starą kordegardę i wykonano nową bliźniaczą przy bramie.