Jesienią 1933 roku wysiłki obydwu ośrodków zostały połączone poprzez stworzenie na ich bazie Naukowo-Badawczego Instytutu Rakietowego (Rieaktiwnyj nauczno-issledowatielskij institut).
Pierwszym projektem nowego instytutu był samolot przeznaczony do lotów stratosferycznych oznaczony jako RP-218. Miała być to maszyna zdolna wznieść się na wysokość 25 000 metrów, latać z prędkością 800 – 900 km, a długość samego lotu z pracującym silnikiem miała wynosić około 6,5 minuty. Samolot miał być napędzany trzema silnikami rakietowymi na ciekły materiał pędny ORD-300-2 (ORM-70) o ciągu 300 kG każdy. Rozpatrywana dwa warianty startu RP-218. W pierwszym z nich zakładano start z ziemi z wykorzystaniem prochowych przyspieszaczy startowych. W takim wariancie samolot byłby zdolny do lotu na wysokość rzędu 13 000 – 16 000 metrów. W drugim wariancie zakładano wyniesienie samolotu na wysokość 8000 – 10 000 przez ciężki bombowiec TB-3 i dopiero na tej wysokości, po odłączeniu, uruchomienie silników rakietowych. W celu przeprowadzenia testów praktycznych wybudowano szybowiec oznaczony jako RP-218-1 (a od wiosny 1938 roku RP-318-1). Była to konstrukcja oparta na dwumiejscowym szybowcu SK-9. Od 16 grudnia 1937 przez kolejne dwa miesiące przeprowadzono naziemne próby szybowca napędzanego rakietowym silnikiem na ciekły materiał pędny ORM-65.