Uwolniony 30 stycznia 1945 roku, powrócił do Polski. Został sekretarzem ministra pracy i opieki społecznej. 22 sierpnia 1946 roku powrócił do służby w marynarce wojennej, w stopniu podporucznika, jako dowódca ścigacza okrętów podwodnych „Bezwzględny”. Na przełomie 1946 i 1947 roku był lektorem propagandowym na powiat gdański przed wyborami do Sejmu Ustawodawczego. Promowany w styczniu 1947 roku do stopnia porucznika, dowodził następnie trałowcami „Kania” i „Czapla”, był oficerem artyleryjskim Flotylli Trałowców, dowódcą okrętu hydrograficznego „Żuraw”, a od listopada 1949 do 1952 roku dowódcą Flotylli Trałowców, w stopniu kapitana.

Awansowany w 1952 roku do stopnia komandora podporucznika, został zastępcą szefa sztabu Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy Marynarki Wojennej. Na krótko powrócił do sztabu Flotylli Trałowców, by w 1954 roku zostać komendantem kursu oficerów rezerwy Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej, a w następnym roku, już jako komandor porucznik, szefem sztabu Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy MW. Od 1957 do 1959 roku przebywał w Leningradzie, jako słuchacz tamtejszej Akademii Marynarki Wojennej. Po powrocie kierował kursami w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej i studium wojskowym Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni.