Bezpośrednio powstaniu styczniowym parafia w Dratowie – w owym czasie unicka – została zlikwidowana (włączona do parafii w Rogóźnie), jednak już w 1872 ponownie prowadziła działalność. Liczyła wtedy 1050 wiernych, uczęszczających do drewnianej cerkwi, wzniesionej na krótko przed 1870, zlokalizowanej ok. 200 m na zachód od obecnej. W 1875, wskutek likwidacji unii przez władze carskie, parafię włączono do Kościoła prawosławnego.
Cerkiew parafialna spłonęła 25 kwietnia 1886. Parafianie od razu wznieśli czasownię, wyświęconą 25 października tegoż roku, a w 1887 w mieszkaniu dyrektora szkoły podstawowej urządzono cerkiew domową (konsekrowaną 30 stycznia). W latach 1888–1889 zbudowano – z pomocą rządu rosyjskiego i bractwa prawosławnego z Chełma – murowaną, do dziś istniejącą cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy, konsekrowaną przez biskupa lubelskiego Flawiana (Horodeckiego). Wzniesiono też plebanię w miejscu starej cerkwi. W tym czasie parafia należała do eparchii chełmsko-warszawskiej i liczyła ok. 1000 osób. Przy parafii działała szkoła powszechna i czytelnia ludowa. W 1913 liczba wiernych osiągnęła 1400;