byli to mieszkańcy Dratowa, Łęcznej, Kaniwoli, Ludwina i innych mniejszych miejscowości. W 1915, w wyniku działań wojennych parafię ewakuowano w głąb Rosji. W latach 1915–1916 przez Dratów przebiegała linia frontu, czego pozostałością jest rosyjski cmentarz wojenny, znajdujący się po wschodniej stronie cerkwi. W samej świątyni urządzono w tym czasie szpital polowy. Przy drodze do Puchaczowa znajdują się pozostałości cmentarza żołnierzy białoruskich, poległych w rejonie Dratowa podczas wojny polsko-radzieckiej (sierpień 1920).
W okresie I wojny światowej opiekę nad wiernymi, którzy nie udali się na bieżeństwo, sprawowali mnisi z monasteru w Jabłecznej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, mimo napiętej sytuacji spowodowanej akcją rewindykacyjną, parafia działała nieprzerwanie cały okres międzywojenny, wchodząc w skład diecezji warszawsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Szczególną sławą cieszył się dratowski chór, uważany za jeden z najlepszych w diecezji. W latach 30. XX w. dokonano generalnego remontu cerkwi.