Jego pragnieniem było zaprezentowanie własnych prac malarskich na wystawie organizowanej przez Akademię Sztuk Pięknych, co było trudne dla przedstawicieli nowych prądów artystycznych. Od 1892 był uczestnikiem grupy artystycznej o nazwie „Die Elf” (Jedenastka), której przywódcą był Max Liebermann. Wystawy ich były prezentacją nowego myślenia o sztuce, odrzucanego przez konserwatywną publiczność berlińską. Stały się jednak pierwszym przejawem opozycji wobec akademizmu cieszącego się mecenatem państwa. Leistikow na wystawach eksponował głównie pejzaże pełne dekoracyjnego nastroju, w których prezentował motywy z okolic Berlina, Pomorza i Brandenburgii. W 1892 wystąpił w obronie Edvarda Muncha, którego wystawę zamknięto na wniosek berlińskich akademików. Polemizował wówczas na łamach berlińskiej prasy artystycznej, żądając tolerancji i otwarcia na nowe prądy w malarstwieJako Walter Selber (Die Affäre Munch) we "Freie Bühne", r. 3 (1892), s. 1296–1300..
W 1893 wyjechał do Paryża, co wzmogło jego fascynację impresjonizmem. Na gruncie prac francuskich impresjonistów uzmysłowił sobie rolę, jaką w kreacjach malarskich odgrywa barwa oraz światło. Doświadczenia te znalazły wyraz w jego późniejszych pracach.